1978 yılında İstanbul'un sakin ilçesi Şile'de dünyaya geldim. Boğaz'ın mavisiyle yeşilin iç içe geçtiği o küçük sahil kasabasında büyümek, bana doğayla ve toprağın bereketleriyle derin bir bağ kurma fırsatı verdi. Çocukluğumun en kıymetli anıları, sabahın erken saatlerinde annem Fatma Hanım'ın ocak başında yaptığı gözleme kokularıyla uyanmaktır.

Büyükannem Hatice Hanım, Konya'nın Karapınar ilçesinden İstanbul'a göç etmiş, beraberinde yüzyıllık Orta Anadolu mutfağını da getirmişti. Yazın her zaman onun yanına giderdik; o büyük taş evin mutfağında gözlem yaparak, elle yoğurarak, baharatları teker teker tanıyarak öğrendim pişirmeyi. Tarhanayı güneşte kurutmayı, tulum peynirini hangi otlarla harmanlayacağımı, nohutlu eti saatler boyu ne ateşte pişireceğini — hepsini ondan öğrendim.

"Büyükannem derdi ki: 'Yemek sevgiyle yapılır, tarif kitapla değil.' İşte bu söz, beni yıllarca yönlendirdi."

Yıllar geçtikçe bu el yazısı tariflerin, sözlü geleneğin ve mutfak bilgeliğinin kaybolduğunu fark ettim. Şehirleşme hızlandıkça geleneksel tatlar hafızalardan silinmeye başladı. Bu gerçek beni harekete geçirdi: Anadolu'nun dört bir yanından tarifleri toplamak, belgelemek ve yeni nesillere aktarmak için mehmethakandiker'i kurdum.

On beş yılı aşkın süredir Karadeniz'in balık çorbalarından Güneydoğu Anadolu'nun baharatlı kebaplarına, Ege'nin zeytinyağlı mezelerinden İç Anadolu'nun tandır ekmeklerine kadar yüzlerce tarifi yerinde araştırdım, pişirdim ve yazdım. Bu sadece bir yemek blogu değil; Anadolu'nun kültürel belleğini koruma altına alma çabasıdır.

Her tarifin arkasında bir ailenin hikâyesi, bir köyün geçmişi, bir annenin sevgisi yatıyor. Ben sadece o hikâyelerin kâğıda döküldüğü köprüyüm.